Lifestyle Healthcare

Pijn als bron van verlichting

Sinds de organisatie van Body Mind Lifestyle op de Nationale Gezondheidsbeurs in februari van dit jaar, heb ik geen letter meer geschreven voor mijn blog. Zolang ik mij kan herinneren heb ik geleefd met fysieke, geestelijke en emotionele pijn. Chronische klachten in bekken, rug en nek naar aanleiding van een motorongeluk als kind en een sportblessure als tiener. Een diep verdriet en een ondefinieerbare angst was mijn trouwe hond en reisgezel. Het had zich gevormd tot een beklemmende schaduw, sluimerend in de diepte. Het volgde mij op de voet vanuit een onbenoembare tijd en plek die schuilgingen achter het heiligdom van de geheugenpoort.

Een waslijst aan therapeuten, hulpverleners, trainingen, workshops en boeken heb ik versleten om de problemen ´op te lossen en aan te pakken´. De fundering werd steviger, de schaduw voelde draaglijker, maar in de spelonken van mijn ziel, bleef de oude hond, waakzaam door de spleetjes van zijn ogen. Soms werd hij door zijn diepe gesnurk en woelige slaap spontaan wakker. Zijn ogen staarden mij donker aan als zwartgeblakerd roet in gietijzeren pannen. Zijn lange wimpers leken door de intensiteit van zijn blik mee te trillen en de echo van de ijle lucht weerkaatste tegen de binnenwanden van mijn longen en lijf. Op die dagen veranderde de altijd aanwezige onrust in angst en voelde ik mijn emotionele fundering barsten als de kronkelende en oorverdovende scheuren van moeder aarde wanneer ze in haar ongenoegen beeft en tiert.

Ik ontwikkelde een vermijdingsstrategie: hard werken, lange dagen maken en vooral gericht zijn op het helpen van anderen. Mijn pijngrens was hoog. Ik investeerde mijn energie grotendeels in mijn werk en passie die mij dagelijks tot laat in de avond bezig hield. Tot de dag dat mijn lichaam me niet langer wilde en kon dragen en ik zelfs met yoga de verkramping in de spieren en het bindweefsel niet kon opheffen. Slapen, lopen, staan, zitten…alles deed zeer.

Op dat moment was ik eindelijk zover om een radicaal besluit te nemen. Ik gaf mijn gezondheid de allerhoogste prioriteit. Ik verbrak een moeizame relatie, sloot mijn bedrijf, liet mijn ambities los voor groot en succesvol, bracht de hoeveelheid externe prikkels via TV, social media en email tot het minimum en ik ben tijd gaan doorbrengen met mezelf. Slecht één vraag was van belang: wat maakt mij in de kern oprecht gelukkig? Het is niet dezelfde vraag als waar verlang ik naar?

Nu heb ik de afgelopen jaren een schat aan hulpbronnen verzameld: kennis, ervaring, yoga, meditatie, mindfulness, voeding, fitness, enz. Ik had iets heel krachtigs nodig. De ghostbuster in mij voelde intuïtief aan dat ik een power wapen nodig had, een superfood. Ik koos voor de wijsheid van de krijger, de Samoerai, hij die dient. Mijn zwaard was mijn onverschrokken en onvoorwaardelijke aandacht terwijl ik mijn oude verhaal uitademende en het heden inademde tijdens pranayama (ademhalingsoefeningen). De schede van mijn zwaard was mijn intentie om mijzelf te dienen en mijn hart te helen.

Aan het begin heb ik als een held op sokken, de pijn, schuifelend en weifelend, uitgenodigd voor een eerste date, een ontmoeting. Het had veel weg van de scene uit de film The Horse Wisperer (Robert Redford, 1998).  Knielend, geduldig en bescheiden, in een veld vol wuivend gras en rode klaprozen heb ik de getraumatiseerde, gewonde, wilde hengst uitgenodigd. Ik zag de angst in het trillen van zijn zwarte vacht, de onrust in zijn benen die hij bij tijd en wijle kalmeerde door zijn hoeven in het dorre zand te slijpen. Zijn blik dwaalde regelmatig weg over de weidsheid van de vlakte. Zodra ik in zijn ogen keek zag ik het diepe verdriet, de rouw en de teleurstelling van een ziel die zich eenzaam en verlaten voelt. De enige weg naar vrijheid was er doorheen. We wisten het allebei. Oog in oog, twee pistoleros of twee bondgenoten. De pijn als loutering voor verlichting.

We rijden in een rustige  draf door de paden van het Kromsloterpark in Almere. We zijn aan het herstellen en we leren ons opnieuw door het leven bewegen. De tred wordt soepeler, de wonden helen. De pijn is nog niet weg, maar we herkennen elkaar als oude vrienden die een ver en pijnlijk verleden hebben gedeeld. We zien elkaar en glimlachen minzaam. Het blijft moeilijk oude vrienden los te laten. De emoties stromen weer vrijer door het hart. Over zes weken vertrekken we voor drie maanden naar het huis van ons hart, Tenerife. De zon, de zwarte vulkanische aarde, de oceaan, mijn boek. Een hartenwens gaat eindelijk in vervulling. Een zilte diepe in -en uitademing en een duik in de golven. Ik heb er zin in.

´Het enige wat ik meeneem in dit leven, is wat ik in de koffer van mijn hart draag.´ Namasté, Eva

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Echte verandering vereist involutie!
Een transformatie van body, mind & hart voor een geïnspireerd, gezond en gebalanceerd leven.
Eva Hernandez Miravete
Copyright @ Evado Lifestyle | All courses are subject to the copyright of Evado Lifestyle